به قلم ویتا عثمانی
ویتا و ویولت تصمیم
گرفته بودند در دوور زیاد توقف نکنند، بنابراین یکراست به طرف اسکله رفتند، اما
آنجا متوجه شدند برگ عبور ویتا اشکال دارد و بایستی یک روز دیگر در انگلستان
بماند. ویتا به ویولت گفت: «عزیزم، امشب را در همان خانه کوچکی می مانیم که در سفر
قبلی به آنجا رفتیم.»
ویولت گفت: «نه، من
باید بروم میتیا، همین امروز باید بروم.»
«امروز که من نمی
توانم سفر کنم!»
«میتیا من نمی توانم
بمانم، باید بروم.»
ویتا پرسید: «بدون
من؟»
ویولت گفت: «عزیزم،
من چاره ای ندارم، مجبورم تنها بروم. قطعا دنیس می آید و از رفتن من ممانعت می
کند.»
ویتا اظهار داشت: «او
نمی آید، اگر هم بیاید نمی تواند ما را پیدا کند.»
ویولت گفت: «تو دنیس
را نمی شناسی میتیا، اجازه بده تنها بروم، چون در این صورت کمتر اهمیت می دهد، او
خیلی نسبت به تو حسود است، من باید قبل از اینکه او ما را پیدا کند به فرانسه بروم.»
ویتا اظهار داشت:
«دنیس نمی آید، حتی هارولد مرا دنبال نکرد، چطور دنیس ما را دنبال کند در صورتی که
هیچ صمیمیتی بین شما وجود نداشته است؟»
«میتیا، محبوب من، تو
دنیس را نمی شناسی و مادرم... اگر او به مادرم گفته باشد ما چه تصمیمی گرفته ایم...»
آخر هیچکدام آنها در مورد سفرشان به مادرانشان چیزی نگفته بودند، چون می دانستند
آنها از رفتنشان جلوگیری می کنند.
ویولت ادامه داد:
«میتیا، خواهش می کنم اجازه بده بروم.»
ویتا گفت: «اگر می
خواهی بروی، در همان هتل همیشگی مان در آمیین منتظرم بمان، من فردا حرکت می کنم.»
آنگاه ویتا برای گرفتن بلیط رفت، وقتی بازگشت اظهار داشت: «لوشکا، امروز کشتی برای
فرانسه ندارند، فقط از آن قایقهای وحشتناک که یکبار با هم با آن سفر کردیم.»
اما ویولت مصمم بود:
«من امروز باید بروم، با همان قایق می روم.» ولی ویتا می دانست ویولت از تنها سفر
کردن با آن می ترسد، او در حالی که گونه های ویولت را نوازش می کرد گفت: « پریزاد
من، تو واقعا غیر قابل پیش بینی هستی، ولی می توانم از تو یک خواهش بکنم؟ خودت می
دانی هیچوقت اینگونه با تو حرف نزده ام، همیشه به تو دستور داده ام، ولی این بار
یک خواهش دارم و آن اینکه تنها نرو، آن هم با آن قایق، من واقعا دلواپس تو خواهم
شد.»
ویولت لبخند زد و
اظهار داشت: «اجازه بده بزرگ شوم، یاد بگیرم بدون کمک تو پرواز کنم.» ولی ویتا می
دانست ویولت واقعا می ترسد، اگرچه سعی می کرد ترسش را پنهان کند.
ویتا لبخند زد و گفت:
«منظور من این نیست، تو واقعا در خیلی موارد از من بزرگتر و بالغ تری و من از تو
خیلی چیزها یاد گرفته ام. اگر اصرار داری بروی برو.»
آنگاه ویتا برای او
بلیط گرفت، سپس اظهار داشت: «چمدانت را اینجا بگذار، فقط وسایلی که لازم داری ببر،
در آمیین سعی کن در هتل بمانی و استراحت کنی.»
«من در کلیس منتظرت
می مانم.»
«نه، آمیین بهتر است،
من به محض رسیدن به طرف آمیین حرکت می کنم.» آنگاه ویولت را در آغوش گرفت و گفت:
«عزیزم، باید زودتر سوار شوی.»
ویتا تا محل قایق
ویولت را همراهی کرد. ویولت سوار شد. ویتا همانجا در اسکله ماند. حتی وقتی قایق
حرکت کرد نیز آنجا را ترک نگفت. او آنقدر ماند که قایق کاملا از نظرش ناپدید شد،
آنگاه به یک مسافرخانه رفت و در آنجا اتاقی را برای شب کرایه کرد، وقتی به آنجا
رسید وقت ناهار بود، او ناهار خورد و به اتاقش رفت که استراحت کند، ولی خیلی
دلواپس ویولت بود و علاوه بر آن دلش می خواست او را کنارش داشته باشد، بلند شد،
لباس پوشید و به اسکله رفت، او آنجا ایستاده بود و دریا که به سوی فرانسه امتداد
داشت را نظاره می کرد و به ویولت می اندیشید، سپس همانجا شروع به نوشتن یک نامه
عاشقانه کرد، آن وقت تنها به ویولت و پیوستنش به او فکر می کرد، چیزی که در آن
لحظه اصلا برایش مهم نبود این بود که فردا انگلستان و همه تعلقاتش در آنجا را شاید
برای همیشه ترک می کند. چطور در طول این دو سال اینقدر تغییر کرده بود؟ او اکنون
آرامش داشت، می دانست چه می خواهد، هدفش در زندگی مشخص بود، او همه اینها را به
ویولت مدیون بود.
وقتی از اسکله بازمی
گشت دنیس را دید، دنیس آشفته و عصبانی بود، او پرسید: «ویولت کجاست؟»
ویتا گفت: «تو چرا به
اینجا آمده ای؟» در حالی که فکر می کرد حق با ویولت بود، او می دانست دنیس می آید.
دنیس پرسید: «ویولت
کجاست؟ به پاریس رفته است؟»
ویتا به راه خودش
ادامه داد، دنیس گفت: «تو باید به من بگویی او کجاست.»
ویتا اظهار داشت: «من
نمی گویم، خود تو با رفتنش موافقت کردی.»
«ولی او زن من است.»
ویتا پیروزمندانه
گفت: «او دیگر زن تو نیست، او تو را تنها گذاشته.»
ولی دنیس تا
مسافرخانه ویتا را دنبال کرد، آنجا به اتاق ویتا رفت و در حالی که آشفته در اتاق
قدم می زد گفت: «من می دانم که تو می روی تا به او ملحق شوی، من اینجا می مانم و
با تو می آیم، حتی اگر بخواهی به آن سر دنیا بروی.»
دنیس خیلی اصرار کرد،
او ادامه داد: «خواهش می کنم به من بگو، من قول می دهم دیگر تو را تعقیب نکنم.»
ویتا گفت: «من فردا
حرکت می کنم، ویولت در آمیین منتظر من است.»
دنیس اظهار داشت:
«متشکرم ویتا، من با تو می آیم و آنجا از او می پرسیم دلش می خواهد با کدامیک از
ما دو نفر بماند.»
ویتا با تعجب اظهار
داشت: «ولی او انتخابش را کرده است.»
دنیس گفت: «من با تو
می آیم. باید به ویولت حق انتخاب بدهیم در حضور هر دو ما.»
ویتا که شکی در
انتخاب ویولت نداشت با آمدن دنیس مخالفت نکرد: «بسیار خوب، او قبلا هم در حضور ما
انتخابش را کرده است، ولی اشکالی ندارد، باز به او فرصت می دهیم. قول می دهم با
نظر ویولت مخالفت نکنم.»
دنیس گفت: «من هم
همینطور.»
آنها با هم به اداره
پست رفتند و برای خانواده های ویولت و ویتا تلگرام فرستادند که نگرانشان نباشند،
ویتا آن وقت نسبت به دنیس زیاد حس نفرت نداشت، تنها برای او متاسف بود، چون می دید
چطور به ویولت اهمیت می دهد ولی ویولت آنقدر نسبت به او بی اعتناست. آنها در اداره
پست از هم جدا شدند، چنان که ویتا بعدها
نوشت «با نهایت ترشرویی»، چون ویتا با اینکه از انتخاب ویولت مطمئن بود ولی تصور
اینکه دنیس در کنار او به عنوان خاطرخواه ویولت قرار بگیرد برایش خیلی سخت بود.
شامگاه ویتا تلگرامی وحشتزده از ویولت دریافت کرد که در مورد آن به دنیس تلفن کرد.
در تمام طول آن شب
طوفانی سخت در جریان بود و ویتا در حالی که در تختخواب بیدار دراز کشیده بود حس می
کرد تمام مسافرخانه –که قدیمی و سست بود- در زیر او می لرزد. او اصلا نتوانست
بخوابد. در یک کابوس میان خواب و بیداری بر تخت دراز کشیده بود. در یک لحظه فکر
کرد خانه آتش گرفت و از آنجا که اتاقش در بالاترین طبقه واقع بود راهی برای فرار
نداشت. او لباس پوشید، از پلکان پایین رفت و در هوای طوفانی از مسافرخانه خارج شد،
ولی نتوانست زیاد بیرون بماند، به مسافرخانه برگشت، در اتاقش تا صبح بیدار ماند،
او شاهد بود که چطور طوفان لحظه به لحظه بر شدتش می افزود، با خود فکر کرد اگر این
طوفان ادامه پیدا کند... اگر نتواند فردا به فرانسه برود...
سیگارش را روشن کرد و
کنار پنجره ایستاد و در تاریکی شب بیرون را نظاره می کرد. سیگار دوم، سوم، چهارم
و... نیز آتش زده شدند. پس از مونت کارلو خیلی کمتر سیگار می کشید، ولی امشب او خیلی
آشفته بود.
صبح به سختی تندباد و
باران در جریان بود. ویتا به اسکله رفت، دنیس هم به زودی رسید، خیلی از قایق ها و
کشتی ها به خاطر طوفان، حرکت نمی کردند بنابراین آنها نتوانستند برای قبل از ساعت
دو بعد از ظهر بلیط تهیه کنند. ویتا بلافاصله به ویولت تلگرام زد تا به او ساعت
حرکتش را اطلاع دهد، چون می دانست دلواپسش خواهد شد، اما چیزی در مورد دنیس و
همراهی اش با او ننوشت.
این داستان ادامه
دارد....
عکس: ویولت (من این عکس را خیلی دوست دارم، شما چطور؟ البته بهترین عکس ویولت نیست.)
