به قلم ویتا عثمانی
صبح روز بعد ویتا تنها چند دقیقه پس از آنکه
دنیس خانه را ترک کرد به خانه ویولت و دنیس در ساسکس رسید. ویولت با دیدن او که
همان یونیفورم نظامی آشنا پوشیده بود لبخند زد و گفت: «چقدر زود آمدی میتیا.»
ویتا پس از آنکه ویولت را بوسید اظهار داشت:
«عزیزم، اگر آماده نیستی می توانم به راننده تاکسی بگویم برود.»
«نه، من آماده ام.»
ویتا پرسید: «چمدانت کجاست؟»
ویولت گفت: «در اتاق خوابم.»
ویتا باسرعت از پله ها بالا رفت و بزودی با
چمدان ویولت برگشت. خوشبختانه خدمتکارها در خواب بودند و کسی متوجه ویتا با آن
یونیفورم نظامی نشد. آنها به ایستگاه راه آهن و از آنجا با قطار به لندن رفتند. پس
از ناهار با قطار عازم لینکلن شدند. ویتا به نظر خسته می آمد ولی این خستگی فقط
جسمانی بود، اما ویولت روحش خسته به نظر می رسید. ویتا با اینکه در اینگونه موارد
گیرایی قوی نداشت ولی متوجه شد ویولت مثل همیشه سرحال نیست. او در حالی که ویولت
را در آغوش می کشید گفت: «لوشکا، تو زیاد خوشحال به نظر نمی رسی.»
ویولت اظهار داشت: «میتیا، من تو را خیلی دوست
دارم.»
«من هم تو را دوست دارم پری من.» پس از مکثی
کوتاه ادامه داد: «به من بگو، چرا ناراحتی؟»
ویولت کمی مکث کرد، سپس گفت: «میتیا، محبوب من،
تو خیلی خوبی، خیلی زیبا، خیلی عزیز، خیلی باهوش، خیلی باشکوه، بخصوص بعد از مونت
کارلو خیلی خوب بودی تا دو هفته پیش. دو هفته پیش رفتار تو غیرقابل پیش بینی بود.
تو هنوز در مورد زندگی کردن با من مرددی.»
«نه، اینطور نیست.»
«تو هنوز به من اعتماد نداری.»
«نه لوشکا، تو در اشتباهی.»
«میتیا، تو حتی برایت مهم نبود که دنیس قولهایش
را زیر پا بگذارد.»
«من می دانستم دنیس چنین کاری نمی کند.»
«میتیا، اگر به تو بگویم وقتی تو با هارولد بودی
دنیس آن کار را کرده است.»
ویتا فریاد زد: «این حقیقت ندارد.»
ویولت گفت: «یعنی من دروغ می گویم؟»
ویتا جواب نداد، ویولت هم دیگر چیزی نگفت. اما
چند دقیقه بعد ویتا پرسید: «آنچه گفتی واقعا اتفاق افتاده است؟»
ویولت گفت: «اگر واقعا اتفاق افتاده باشد چکار
می کنی؟»
«دیگر به تو نگاه هم نمی کنم.» ویتا عصبانی بود.
ویولت گفت: «خیلی حرفها گفتنش آسان است ولی...»
ویتا فریاد زد: «دنیس به قولش وفادار مانده یا
نه؟» ویولت جواب نداد، ویتا ادامه داد: «من تو را می کشم، قسم می خورم تو را می
کشم مگر آنکه واقعیت را به من بگویی.»
«عزیزم میتیا، آرام باش، من فقط امتحانت کردم،
دنیس نمی تواند چنین جسارتی بکند، آن هم بعد از آنکه نامه های تو را خوانده و از
جزئیات رابطه ما باخبر است ولی این رفتار تو مرا می ترساند.» او مکثی کرد، دستان
ویتا را که هنوز می لرزیدند در دست گرفت و ادامه داد: «میتیای خوب من، اگر وقتی به
فرض محال خیانت کردم، می توانی هرطور می خواهی مرا مجازات کنی، می توانی حتی مرا
بکشی، من به تو حق می دهم، ولی اگر واقعا خیانت کرده باشم. میتیا ما در مورد هم
مسوؤلیم، تو نمی توانی مرا به عنوان مثال با دنیس تنها بگذاری و بعد اگر اتفاقی
افتاد مرا مقصر بدانی.»
ویتا پرسید: «واقعا اتفاقی نیفتاده است؟»
«نه عزیزم، نه.»
آنها به لینکلن رسیدند و در خانه ای کوچک مسکن
گزیدند. ویولت هنوز آشفته بود، او پس از آنکه لباسش را عوض کرد به ویتا گفت: «میتیا
من خسته ام، می روم کمی استراحت کنم.»
«عزیزم برو. برای شام صدایت می کنم.»
ویولت ویتا را بوسید و به اتاق خواب رفت. ویتا
برای خرید از خانه بیرون رفت، اما وقتی برگشت صدای گریه ویولت را شنید، او سراسیمه
وارد اتاق شد و پرسید: «عزیزم، چرا گریه می کنی؟»
«میتیا، بعضی وقتها فکر می کنم خیلی از هم فاصله
داریم.»
ویتا لبخند زد و گفت: «من هم همینطور فکر می
کنم.»
ویولت اظهار داشت: «به من اعتماد کن میتیا و من
ثابت می کنم چقدر تو را دوست دارم و به تو وفادارم.»
ویتا او را در آغوش گرفت و در حالی که با نوک
انگشتانش اشکهای او را پاک می کرد گفت: «من به تو اعتماد دارم، اگر اعتماد نداشتم
هرگز به زندگی با تو فکر نمی کردم، تو دیگر فقط یک دوست یا یک معشوقه نیستی، تو
کسی هستی که به خاطر او حاضرم از همه چیز بگذرم، از خانواده ام، از بچه ها، از
خانه ام، از کشورم. من تو را دوست دارم لوشکا، بیشتر از آنچه که تو فکر می کنی،
بیشتر از آنقدر که خودم فکر می کردم بتوانم کسی را دوست داشته باشم.» آنگاه گونه
ویولت را بوسید و ادامه داد: «تو پری دوستداشتنی من هستی، من تو را با هیچکس و هیچ
چیز دیگر عوض نمی کنم.»
ویولت سرش را بر شانه ویتا قرار داد و زمزمه
کرد: «من تو را می پرستم میتیا.»
ویتا گفت: «الان بهتری؟»
ویولت اظهار داشت: «البته، خیلی بهتر.»
آنها پس از شام خیلی زود به رختخواب رفتند، ویتا
در حالی که ویولت را در آغوش کشیده بود و موهای او را نوازش می کرد گفت: «فردا صبح
کلیسای جامع را می بینیم.»
ویولت خیلی زود به خواب رفت، ویتا بلند شد، قلم
و دفترش را برداشت و شروع به نوشتن شعر کرد.
روز بعد وقتی ویولت بیدار شد، ویتا هنوز در خواب
بود، حدود ساعت نه او ویتا را بیدار کرد: «بلند شو عزیزم، صبحانه را حاضر کرده
ام.»
ویتا با کسالت گفت: «من سرما خورده ام.»
ویولت اظهار داشت: «می خواهی دکتر را خبر کنم؟»
«نه لوشکا، من خوب می شوم.»
ویولت برای ویتا صبحانه آورد و سپس برای او سوپ
درست کرد. ویتا پس از آنکه سوپش را خورد به ویولت گفت: « لوشکا، دوست داری شعر
جدیدم را برایت بخوانم؟»
«البته عزیزم.»
ویتا دفترش را آورد و شروع کرد: «برای اوای
گریان
تو خندیدی و تمام سرچشمه های خاورزمین،
با بارش الماس وارشان به بالا خیز برداشتند،
تا بر نور بیاویزند، و آنگاه که از خنده باز ایستادی،
دوباره پیکانهای شکسته شان را بر خاک فرو ریختند.
تو خندیدی و از جرس خانه های زمین،
موسیقی بسان امواج کوچک برکه ای لرزان به صدا درآمد؛
و بیرقهای بی میل در نسیم نشاط انگیز شمال،
ناگهان در لنگرگاه ها به هیجان و هیاهو آمدند، جسور و بی پروا شدند.
تو گریستی، و همه نغمه های نسیم،
-بسان زمانی که دستی بر ناقوسی قرار گیرد-
خاموش گشتند، و حوریان جنگلی با گیسوان مواج، دستپاچه و شرمسار
به درون دره تنگ و مکتوم خزیدند.»
ویولت خندید و گفت: «این را دیشب سرودی؟»
«بله، وقتی تو خواب بودی.»
آنها آن روز به کلیسای جامع نرفتند، در واقع
آنها چهار روز از جایی دیدن نکردند و بیشتر در خانه ماندند تا حال هر دوشان خوب
شود (زیرا ویولت هم متعاقب ویتا سرما خورده بود.) پس از آن یازده روز دیگر در
لینکلن ماندند و مکانهای مختلفی را دیدند زیرا داستان جدید ویتا در لینکلن اتفاق
می افتاد و ویتا می خواست با آن شهر آشنایی کامل داشته باشد. این بهترین سفر آنها
بود، آنها دیگر شریک زندگی یکدیگر بودند اگرچه هنوز به خانه شان در یونان منتقل
نشده بودند. ویتا در دفتر یادداشتهای روزانه اش حتی در مورد آن چهار روز اول که
بیمار بودند خیلی خوب نوشته است، به این دلیل که اگرچه مجبور بودند در خانه بمانند
ولی یکدیگر را داشتند و گرمای عشقی که ساده و پاک نثار یکدیگر می کردند.
پس از بازگشت زیاد در خانه هاشان توقف نکردند،
بلکه همه وسایل لازمشان، کتابهایشان، جواهراتشان، و پس انداز مشترکشان که همه اش
در حساب بانکی ویتا بود به صورت نقد برداشتند، چون احتمال می دادند با شکایت
خانواده هایشان آن حساب بانکی مسدود شود. آنها به شهر ساحلی دوور رفتند تا با کشتی
عازم فرانسه شوند.
این داستان ادامه دارد...
